Rotterdam lag gisterenavond even niet aan de Maas, maar aan de westkant van de Appalachian Mountains in Kentucky. De meeste mensen in de havenstad hadden geen idee, maar voor ons in Rotown voelde het zeker zo. Een uitverkocht Rotown genoot met volle teugen van de mooie ‘mountain music’ van Tyler Childers, én van zijn mooie levensverhalen.

Travel light

Bij binnenkomst wachtte ons een kleine verrassing. We hadden eigenlijk op een kleine band gerekend, maar werden begroet door een lege stoel en een gitaarkoffer. Tyler’s devies voor deze Europese tour is duidelijk ‘travel light’.

De zaal stroomde snel vol met een publiek waarin alle leeftijdscategorieën waren vertegenwoordigd. Natuurlijk was het buiten koud en nat, maar al snel bleek dat een groot deel van het publiek ook speciaal voor Tyler kwam. Sommigen zongen zelfs met de songs mee, dus hij heeft met zijn eerste album al een zekere fanbase in De Lage Landen gecreëerd.

Purgatory

Tyler Childers - Purgatory
Tyler Childers – Purgatory

Zijn officiële debuutalbum is “Purgatoryvagevuur” en staat bomvol authentieke, aanstekelijke tracks met songteksten die uit zijn onstuimige leven gegrepen zijn.

Streetwise en pointy zijn woorden die zijn teksten omschrijven. Tyler doet niet echt zijn best op school en verlaat deze uiteindelijk voortijdig. Hij valt tussen wal en schip, experimenteert met muziek en krijgt uiteindelijk een baantje bij Sears.

I d*cked around for about a year before I ended up at Sears, and because I was a lousy salesman they put me on delivery. Which was fine by me!

— Tyler Childers

Work smarter, not harder

Eén van zijn motto’s, in die tijd, was ‘work smarter, not harder’. Eén van de voorbeelden hiervan die voorbij komen is het omrijden naar klanten om op die manier extra uren te maken en dus wat extra’s te verdienen. Samen met zijn bijrijder Joe maakt hij heel wat avonturen mee, avonturen die hem nu weer inspiratie geven voor songs.

Het mooie, indringende “Whitehouse Road”, misschien wel zijn ‘signature song’ op dit moment, is daar een goed voorbeeld van.

100 procent inzet

Daar waar hij vroeger dus nog wel eens ‘de kantjes ervan af liep’, krijgen we in Rotown een Tyler te zien die zich voor de volle 100 procent inspant. We krijgen komische en serieuze verhalen tussen de songs, de dubbelzinnige en leerzame songs wisselen elkaar af en Tyler laat ook zien nog over serieuze gitaarskills te beschikken.

Zijn stem is zoals op de cd, misschien nog net iets rauwer. Hij gebruikt dat ongepolijste randje en de kracht van zijn stem om op de juiste momenten zijn songteksten kracht bij te zetten. Als publiek word je daardoor steeds weer verrast en nog dieper het nummer ingezogen.

We kregen een ogenschijnlijk random selectie van zijn repertoire voorgeschoteld, van een vaste setlist had hij nog nooit gehoord of moet hij eenvoudigweg niets hebben. Hij speelde wat op dat moment goed voelde waarbij natuurlijk de belangrijkste tracks van “Puragtory”, zoals “Tattoos”, “I Swear (To God)”, “Feathered Indians”, “Honky Tonk Flame”, “Purgatory”, “Banded Clovis” en “Whitehouse Road” voorbij kwamen.

Van zijn in eerder eigen beheer uitgebrachte “Bottles & Bibles” album uit 2011 speelde hij de titeltrack en we kregen ook nog enkele nog niet uitgebrachte songs te horen, waaronder “Rock, Salt And Nails” en “Fake Bouquet”.

Het was een ontzettend geslaagde avond en het publiek genoot van iedere minuut en was onder de indruk van zijn muziek.