Dit is het derde, en tevens laatste deel van drie blogs met een terugblik naar de 2017 editie van het Country 2 Country festival.

Dit muziekfeest vindt sinds enkele jaren plaats in maart op drie locaties: Londen, Glasgow en Dublin. Enkele vaste country-music.nl bezoekers waren dit jaar present in Londen. Precies een maand later laten we één van hen, Zoran Jagielnicki, aan het woord over zijn ervaringen in Londen.

  Deel 2 van dit drieluik

Dag drie

Zondag 12 maart, de laatste dag alweer van het festival. Wat gaat de tijd toch snel als je plezier hebt.

We waren al rond 11:00 bij de O2 om deze laatste dag nog wat extra te genieten van de sfeer en ambiance buiten de Arena waar ook nog genoeg te doen is.

Ongeveer dezelfde tijd arriveerden ook Davey Koster en zijn moeder in de O2. Davey hebben we ook leren kennen tijdens de concerten in De Melkweg in Amsterdam en hij was samen met zijn moeder deze laatste dag overgekomen naar Londen om het feest mee te vieren. Hun zitplaatsen waren op dezelfde ring, 2 vakken links van ons.

Seth Ennis, Temecula Road

Voordat we naar de Arena gingen, wilden we eerst naar de Indigo waar de BBC Radio 2 stage was. Hier zouden een aantal artiesten optreden die we graag wilden zien. We kwamen binnen tijdens de laatste 2 nummers van de set van Seth Ennis, die de dag ervoor al een miniconcert had gegeven op de Yamaha stage in de Arena.

Temecula Road
Temecula Road

Om 12:00 was het tijd voor het optreden van het voor ons onbekende Temecula Road, bestaande uit de zusjes Maddie (16) en Emma (17) Salute, samen met Dawson Anderson (17). Voordat ze in Londen het podium betraden, hebben ze in 2016 voor verschillende artiesten het voorprogramma verzorgd, waaronder Martina McBride, Josh Turner, Joe Nichols, Eli Young Band en een aantal datums van de afscheidstour van Kenny Rogers.

In deze videos is te zien waarom Radio Disney ze heeft benoemd tot hun Next Big Thing featured artist:
MashUp en WhatIfIKissedYou. Wij waren in ieder geval onder de indruk van de harmonie van hun stemmen.

Bekijk de clip van Temecula Road's 'MashUp'

Bekijk de clip van Temecula Road's 'What If I Kissed You'

 

Drake White, The Shires en Cassadee Pope

Na Temecula Road was het de beurt aan Drake White, die in Amsterdam het voorprogramma verzorgde voor Darius Rucker. Ondanks dat hij in Amsterdam zichtbaar meer plezier had, was zijn optreden ook hier weer snaarstrak en is het niet verwonderlijk dat zijn carrière in een stroomversnelling is gekomen. Dat heerlijke rauwe randje op zijn stem en zijn soms wat onbeholpen danspasjes doen mij erg denken aan een kampvuur feestje ergens achteraf in de Appalachen en laten zien dat Drake de 'Real Deal' is.

Als klap op de vuurpijl werd het publiek nog even getrakteerd op een stukje improvisatie met C2C en het publiek als middelpunt. Dit werd zeker gewaardeerd.

Na het feestje van Drake White is het de beurt aan The Shires. Op voorhand werden we door de beheerder van country-music.nl al getipt om bij dit optreden aanwezig te zijn en daar hebben we geen moment spijt van gehad.
Het was ons inmiddels ook duidelijk geworden hoe populair The Shires zijn in het Verenigd Koninkrijk, want inmiddels zat de zaal helemaal volgepakt tot aan de tribunes op de eerste verdieping aan toe.

@Indigo, BBC2 Radio Stage tijdens het optreden van the Shires
@Indigo, BBC2 Radio Stage tijdens het optreden van the Shires
C2C 2017 - 016
Rinaldo met Cassadee Pope

Buiten nummers van henzelf, zoals State Lines, Daddy's Little Girl, Friday Night en A Thousand Hallelujahs, brachten ze ook het voor hen belangrijke  Need You Now van Lady Antebellum ten gehore.

Het afsluitende optreden in de Indigo kwam op naam te staan van Cassadee Pope. Rinaldo ging daarna nog even in de rij staan voor een foto om met Cassadee.

Brothers Osborne, Drake White en Zac Brown Band

Hierna was het snel even een nicotine-shot doen voor degenen die het nodig vonden en snel een hapje eten voordat we vanaf 16:30 weer getrakteerd zouden worden op een feestje in de Arena. En dat het een feest zou worden wisten we eigenlijk wel van tevoren al, aangezien de laatste act van de avond en het weekend niemand minder was dan de Zac Brown Band met de voor hun zo bekende sound die ik ook wel eens Caribbean Country noem.

Maar voordat zij aan de beurt waren, lagen er voor ons nog een aantal andere artiesten in het verschiet. De Brothers Osborne met hun redelijk traditionele sound, begonnen hun set met Down Home, gevolgd door Rum, Greener Pastures en 21 Summer. De tweede helft van de set werd ingezet met Shoot From The Hip met een Ennio Morricone-achtige intro waarna Loving Me Back en Stay A Little Longer volgden om vervolgens af te sluiten met It Ain´t My Fault.

Vervolgens was het op de Yamaha stage dan tijd voor het allerlaatste optreden van Drake White tijdens dit festival. Wederom snaarstrak en wederom werd Making Me Look Good Again uit volle borst meegezongen.

Maren Morris, Marty Stuart en Jana Kramer

Vorig jaar nog op de Yamaha stage en in eerste instantie het voorprogramma van Sam Hunt in De Melkweg in Amsterdam. Dit jaar op het hoofdpodium: Maren Morris. Na My Church is het allemaal heel snel gegaan voor deze jongedame.

Maren Morris - Melkweg 170314

Ze trapte af met Sugar, gevolgd door Drunk Girls Don't Cry. Meteen daarna volgt 80's Mercedes die door het publiek uiteraard weer lekker meegezongen werd. Na nummers als I Could Use A Love Song, Bummin' Cigarettes, I Wish I Was en Rich belandden we bij het voorlaatste nummer aan bij het liedje wat haar in één klap op de kaart zette, My Church. Dit was voor het publiek weer een mogelijkheid om de stemmen nog wat meer op te warmen. De set werd afgesloten met een Maren Morris / Beyoncé mash-up van de nummers Second Wind en Halo.

Na het optreden van Lucie Silvas was het op het hoofdpodium tijd voor wederom een ouwe rot in het vak, Marty Stuart. Samen met Vince Gill, Brad Paisley en Keith Urban behoort hij tot mijn favoriete gitaristen. De set begon met I Know YouRider, gevolgd door Whole Lotta Highway van zijn net uitgebrachte nieuwe album 'Way Out West'. Tijdens de nummers die volgden, waaronder The Whiskey Ain't Working, Mojave, Tempted en Old Mexico lieten de oude knarren horen absoluut nog geen stramme vingers te hebben met hun magistrale gitaarspel.

De volgende nummers, Country Music Got A Hold On Me en Hot Like That, werden gezongen door de gitarist van zijn begeleidende band The Amazing Superlatives. Uiteraard kon het publiek niet blijven zitten en begon enthousiast op het ritme mee te klappen.

Via Marty Robbins' 'El Paso', Old Souls Like You And Me, Woody Guthrie's 'Pretty Boy Floyd', Dark Bird en 'Orange Blossom Special' van de Rouse Brothers kwamen we bij het laatste nummer van Marty's set: Time Don't Wait.

Vervolgens was het op de Yamaha stage tijd voor drie nummers van Jana Kramer. Om te beginnen kreeg het publiek Why Ya Wanna te horen, gevolgd door het gevoelige I Won't Give Up. Als afsluiter bracht Jana 'I Got The Boy' ten gehore waarna het publiek zich op ging maken voor de absolute headliner van het weekend: de Zac Brown Band.

Zac Brown Band

Zac Brown Band
Zac Brown Band

Met een oorverdovende, staande ovatie werd de band op het podium ontvangen terwijl Homegrown ingezet werd. Het publiek had erg veel zin in een feest en was niet van plan te gaan zitten. De nummers die volgden, werden uit volle borst meegezongen. As She's Walking Away, Whiskey's Gone en Goodbye In Her Eyes waren de opmaat naar hun eerste cover van deze avond: The Devil Went Down to Georgia van The Charlie Daniels Band.

Na het eerste geweld was het tijd voor een emotionele, gevoelige noot met My Old Man, gevolgd door Toes om meteen weer het plezier en de blijdschap terug te brengen. Na Sweet Annie was het tijd voor de tweede cover.

Is this the real life, is this just fantasy, caught in a landslide, no escape from reality. Natuurlijk werd Bohemian Rhapsody van Queen uit volle borst meegezongen. Het publiek kreeg geen moment rust en kreeg Keep Me In Mind voorgeschoteld. Uiteindelijk wordt er iets gas terug genomen met Real Thing van de nieuwe cd 'Welcome Home', waarvan de intro doet denken aan Lean On Me van Bill Withers gecombineerd met Piano Man van Billy Joel.

Bekijk de clip van Zac Brown Band's 'Real Thing (lyric video)'

Loving You Easy was vervolgens de opmaak naar de laatste cover van de avond, Baba O'Riley van The Who, ook bekend als de titelsong van CSI Miami. De mash-up van Free en Into The Mystic, gevolgd door Day That I Die, Tomorrow Never Comes en Colder Weather brachten ons bij het laatste nummer van de reguliere set: Jump Right In.

Waar de band bij opkomst al ontvangen werd met een oorverdovend applaus en schreeuwende menigte, was de ovatie die ze na dit nummer kregen nog luider. Het moet haast wel in Buckingham Palace gehoord zijn. Als toegift kregen we nog twee nummers voorgeschoteld, Beautiful Drug leidde het Chicken Fried in. Dit nummer betekende in 2008 de definitieve doorbraak voor de Zac Brown Band.

Aflsuiting en terug naar Nederland

En toen ging het licht aan en was het fantastische Festival alweer afgelopen. Het gevoel wat ik na afloop had, is moeilijk te beschrijven. De combinatie van euforie, blijdschap, ongeloof dat je deel hebt uitgemaakt van iets, zo onwaarschijnlijk mooi en gaaf, samen met het gevoel dat je met gelijkgestemden als één entiteit boven alle sores en problemen bent uitgestegen, is een gevoel wat ik nog nooit eerder heb gevoeld. Gewoon voor één moment al je problemen en verdriet vergeten en pure liefde en blijdschap voelen, was het voor mij meer dan waard.

Gedurende het hele weekend waren er momenten dat ik het niet droog hield. Puur vanwege het gevoel wat door de artiesten in bepaalde nummers werd gelegd, in combinatie met de teksten van situaties en gebeurtenissen die al dan niet standaard zijn en voor iedereen gelden.

In mijn jeugd was ik zoekende naar een muziekgenre die mij het juiste gevoel gaf. Vanaf mijn zeventiende heb ik een 'thuis' gevonden in de Country muziek. Ik ben daarmee vaak voor de gek gehouden, maar ik zie mezelf meer als trendsetter en ambassadeur voor de Country muziek. Dit weekend kwam alles samen: Goed gezelschap, fijne muziek en de positieve energie van duizenden gelijkgestemden.

Op maandag overdag hadden we nog genoeg tijd om toeristje te spelen in Londen. Hier hebben we dan ook gretig gebruik van gemaakt. Aan het eind van de middag gingen we via Liverpool Street Station, weer met de trein naar Harwich voor de nachtferry naar Hoek van Holland. Bij de auto’s aangekomen, keken we elkaar aan en hadden we allemaal het gevoel dat het pas gisteravond was dat we onze auto's daar geparkeerd hadden. Petra, Rinaldo en René gingen naar huis en ik....?

Ik reed op mijn dooie gemak naar Amsterdam, want 's avonds zou Maren Morris weer in De Melkweg optreden.

Op mijn youtube-kanaal worden de komende dagen de video's geupload die ik gemaakt heb tijdens het Festival.

Copyrightinfo afbeeldingen

© Foto’s: René Ijdo, Rinaldo de Leng, Petra de Leng, Davey Koster, Wilma Koster en Country-Music.nl