Dit is het tweede deel van drie blogs met een terugblik naar de 2017 editie van het Country 2 Country festival.

Dit muziekfeest vindt sinds enkele jaren plaats in maart op drie locaties: Londen, Glasgow en Dublin. Enkele vaste country-music.nl bezoekers waren dit jaar present in Londen. Precies een maand later laten we één van hen, Zoran Jagielnicki, aan het woord over zijn ervaringen in Londen.

  Deel 1 van dit drieluik

Dag twee

11 maart. Na een heerlijk ontbijt, togen we al vroeg in de middag richting de O2 Arena om wat rond te kijken bij de verschillende stands en de andere podia. Zo waren er stands met festival merchandising, cd's, hoeden, laarzen, belts 'n buckles en zo'n beetje alles wat je associeert met country muziek. Ook waren er verschillende eettentjes buiten de standaard horecagelegenheden van de O2. Bijvoorbeeld eettentjes met Spareribs, of Fried Chicken (Ik ben benieuwd of ze standaard wat porties achterhielden voor de mannen van de Zac Brown Band). Ook een tentje met allerlei verschillende soorten brownies mocht natuurlijk niet ontbreken.

Dan + Shay en Bailey Bryan

Het programma in de Arena begon deze zaterdag al om 17:00 met Dan+Shay. Het eerste nummer, All Nighter, gaf gelijk aan dat ze gekomen waren om een feestje te bouwen. Na Nothin' Like You en Stop, Drop and Roll was het tijd voor hun cover van de avond, You Give Love a Bad Name van Bon Jovi.

Vervolgens werd het publiek getrakteerd op nummers als Road Trippin', Show You Off, From the Ground Up en Obsessed. Shay Mooney bewees over een magistrale stem te beschikken. Met How Not To naderden we het einde van de set. Ze sloten af met het nummer waarmee het voor hen allemaal begon, 19 You + Me.

Op de Yamaha Stage was nu de nog redelijk onbekende Bailey Bryan aan de beurt. Dat kan, net als met Maren Morris vorig jaar, zomaar eens anders worden als haar muziek wat meer opgepikt wordt door de Country Radio stations in de USA. Het volgende nummer laat zien dat deze jonge dame best wel wat in haar mars heeft.

Bekijk de clip van Bailey Bryan's nummer 'Own It'

 

Hunter Hayes en Seth Ennis

Terug naar de Main Stage voor het optreden van Hunter Hayes. Een paar dagen geleden waren we al gezegend met zijn uitverkochte optreden in de Melkweg in Amsterdam. Een verslag van het interview van Country-music.nl met Hunter, voorafgaand aan zijn concert, vind je hier.

Hunter Hayes
Hunter Hayes

De start van zijn show was hetzelfde als die in Amsterdam. Springend met de hele band en met veel lichteffecten zetten Hunter en zijn band I Want Crazy in. Het publiek zong uit volle borst mee. De energie spatte meteen van het podium en sloeg over op de mensen in de Arena. Meteen daarna kreeg het publiek één van de grootste hits van zijn debuutalbum te horen. Ook deze werd uiteraard weer volop meegezongen: Storm Warning.

Na het, eveneens, redelijk opzwepende Tattoo, nam hij even wat gas terug met Somebody's Heartbreak. En passent betrad ook Charlie Worsham het podium. Na Amen is het tijd voor het emotionele Tell Me. Het publiek werd zelfs een beetje stil, om vervolgens weer aan het feesten gebracht te worden met het opzwepende Light Me Up en Yesterday's Song.

Voor het laatste nummer werden de zangkwaliteiten van het publiek wederom op de proef gesteld met het gevoelige Wanted.

Seth Ennis - Woke Up In Nashville
Seth Ennis – Woke Up In Nashville

Op de Yamaha Stage was het de beurt aan Seth Ennis. In het Verenigd Koninkrijk is hij al redelijk bekend en wordt hem een mooie toekomst voorspeld in de Countrymusic scene. Niet voor niets was hij de Zondag Flix van 19 maart jongstleden op country-music.nl.

Hij bracht drie nummers van zijn EP "Mabelle" ten gehore. Hij begon met Fast Girl. Daarna kreeg het publiek Think and Drive te horen, waarna Seth afsloot met zijn debuutsingle Woke Up in Nashville.

Darius Rucker

Na een korte pauze was het op het hoofdpodium tijd voor het volgende feest, de man die we de maandag ervoor wederom in Amsterdam mochten aanschouwen: Darius Rucker. Als voormalig leadzanger van Hootie and the Blowfish heeft deze man zijn sporen al lang en breed verdiend in de muziekwereld, maar ik ben zeer dankbaar dat hij in 2008 de transitie naar country muziek heeft gemaakt. Persoonlijk vind ik zijn stem één van de mooiste in de Country scene.

Darius Rucker - Melkweg 170306
Darius Rucker – Melkweg Amsterdam

Zijn show werd, net als in Amsterdam, afgetrapt met Lighter Up, gevolgd door Radio en Southern State of Mind, ondersteund door het inmiddels warm gezongen publiek. Met If I Told You en True Believers nam hij even gas terug. Na 1st Time en It Won't Be like This For Long vertelt Darius dat het eigenlijk niet uitmaakt tot welk genre een bepaald nummer hoort, zo lang het een goed nummer is. “For instance, this is a great song”, waarna de band Friends In Low Places inzet, luid onthaald door het publiek. Darius: "Now that is a great song, Garth Brooks is the MAN, that is a great song. And I think a lot of people right here would also agree that this right here is also a GREAT song" om vervolgens No Diggity van Blackstreet in te zetten.

Via This en Alright komen we bij de eerste Hootie cover van de avond, Hold My Hand. Ook deze wordt uit volle borst meegezongen. Via Homegrown Honey komen we bij de tweede cover en misschien wel het meest bekende nummer van Hootie and the Blowfish: Only Wanna Be With You.

Met Come Back Song zijn we inmiddels getrakteerd op vijftien nummers. Het feestje in de Arena was bijna compleet, want wat is een Darius Rucker show zonder zijn versie van het Old Crow Medicine Show-nummer Wagon Wheel. De Arena ontplofte nagenoeg en op de tribunes was een lichte deining voelbaar. Wederom het bewijs dat de country muziek scene Darius volledig in zijn armen heeft gesloten en hij een volwaardig lid is.

In 2016 lieten veel van zijn idolen het leven, waaronder ook David Bowie, George Michael en Prince. Als laatste nummer wilde hij dan ook iets speciaals doen. Hij vroeg het publiek het lampje van hun smartphone te laten branden om deze artiesten te eren. Hier werd vol overgave gehoor aan gegeven. Inmiddels werd dé grootste hit van Prince ingezet, Purple Rain en gezien de vele lampjes en het meezingen van het publiek, kan het haast niet anders dan dat het voor Darius een serieus kippenvel-momentje was.

Cassadee Pope

Vervolgens was het op de Yamaha Stage de beurt aan de volgende Up and Coming artiest: Cassadee Pope. Helaas bleef het deze avond bij drie nummers. Maar op de laatste dag, de zondag, zou ze ook nog op de BBC Radio 2 stage in de Indigo optreden. De drie nummers waarop het publiek getrakteerd werd, waren I Wish I Could Break Your Heart, Me Myself and Wine van haar nieuwe album en ze sloot af met Wasting All These Tears.

Reba McEntire

Reba McEntire
Reba McEntire in concert

Deze avond werd afgesloten door niemand minder dan Reba mcEntire. Een vrouw die inmiddels alweer ruim veertig jaar actief is als solo-artiest, maar al in de jaren ’60 samen met zus Susie en broer Pake de band "The Singing McEntires" vormde. Tijdens haar show vertelde ze het publiek over haar vader die meervoudig wereldkampioen Steer Roping was en over haar leven en dingetjes die ze meemaakt met schoondochter Kelly Clarkson.

Met de staande ovatie waarmee ze ontvangen werd, werd ook meteen duidelijk dat het publiek absoluut geen problemen heeft met de traditionele countrymuziek waarmee Reba wordt geassocieerd.

Nummers die we voorgeschoteld kregen, waren onder andere Can't Even Get The Blues, One Promise Too Late, Whoever's in New England, Little Rock, Going Out Like That, The Greatest Man I Never Knew, Strange, Turn On The Radio, Survivor, Take It Back en natuurlijk Why Haven't I Heard From You.

Het Because Of You van schoondochter Kelly Clarkson werd natuurlijk gecovered, evenals The Night The Lights Went Out In Georgia van Vicki Lawrence. De avond werd afgesloten met Fancy, waarna bijna 20.000 mensen voldaan de uitgang zochten en richting de metro gingen.

  Deel 3 van dit drieluik

Copyrightinfo afbeeldingen

© Foto’s: René Ijdo, Rinaldo de Leng, Petra de Leng, Davey Koster, Wilma Koster en Country-Music.nl