Keith Urban verdreef het duiveltje van Brantley Gilbert

En net op tijd ook...

Aanstaande vrijdag komt zijn vierde studioalbum “The Devil Don’t Sleep” uit. Maar het scheelde niet veel of we hadden nooit van Brantley Gilbert en zijn muziek gehoord. Een roerige jeugd en misbruik van alcohol en pijnstillers dreven hem richting de duivel.

Een sterke wil en de hulp van een reddende engel konden uiteindelijk voorkomen dat de duivel won. De duivel slaapt echter nooit, waarschuwt Brantley in een interview met ‘The Tennessean’…

Roerige jeugd

Brantley Gilbert

Brantley groeit op in het Zuiden van Amerika, waar hij het gezegde ‘work hard, play hard, party hard’ iets te letterlijk neemt. Hij werkt hard in het bedrijf van zijn vader en speelt in het High School football team. Daar merkt hij dat hij de drank nét iets lekkerder vindt dan zijn vrienden en de feestjes duren vaak tot het ochtendgloren.

Hij heeft een hekel aan katers, waardoor hij vaak ’s ochtends maar weer meteen naar de fles grijpt.

I remember drinking it off in the morning. I never was a fan of a hangover.

Bijna fataal ongeval

Misbruik van alcohol en pijnstillers, die hij krijgt wanneer hij geblesseerd is, worden hem bijna fataal. Op 19-jarige leeftijd krijgt hij op een feestje ruzie met zijn beste vriend. Zijn vriend verlaat het feestje en Brantley gaat hem in zijn truck achterna. Plotseling verliest hij de macht over het stuur waarop de auto meerdere keren over de kop slaat.

Brantley heeft die dag een engeltje op zijn schouder zitten. Hij overleeft de zware crash nagenoeg zonder kleerscheuren. Een rechter veroordeelt hem tot groepstherapie, maar Brantley haalt zijn schouders op en gaat door op de ingeslagen weg.

Later schrijft hij over (de gevolgen van) de crash, het nummer “Halfway To Heaven”, dat op het gelijknamige album uit 2010 staat.

Brantley Gilbert - Halfway To Heaven

Succes en opname

Zelfs in 2009, na zijn verhuizing naar Nashville en met een songwriting contract op zak, kan hij zijn verslaving niet van zich afschudden. Naast zijn laptop zitten er meestal ook twee flessen whiskey en een pistool in zijn tas.

En bam! Toen werd hij in 2011 in één klap beroemd met zijn hits: “Country Must Be Country Wide” en “You Don’t Know Her Like I Do”. Maar ook zijn alvleesklier stond op klappen, met als gevolg een gedwongen opname in het ziekenhuis en daarna meteen door naar de afkickkliniek.

Na een paar dagen meent hij zich al weer een stuk beter te voelen. Hij geeft aan de kliniek te willen verlaten, tegen het advies van de artsen in. Maar daaraan heeft Brantley op dat moment lak. Toch halen de doktoren hem over nog één dag te blijven, want er komt nog iemand voor hem langs.

Keith Urban

Een dag later lucht hij zijn hart bij niemand minder dan Keith Urban, zelf een ex-verslaafde.

I told him, I don’t think I can do my job. I don’t know if I can ever play a song at my shows without being (messed) up. Or writing, I was worried my songs wouldn’t be the same, that I wouldn’t be on everyone else’s level.

It’s a drinking environment.

Stone Cold Sober

Dat gesprek betekent de ommekeer in Brantley’s leven. Keith vertelt hem dat hij die angsten herkent en dat hij die zelf ook gehad heeft. Hoe hij nerveuzer was dan ooit toen hij voor het eerst nuchter optrad. En Keith vertelt hem ook eerlijk dat goed afkicken erg moeilijk is, maar dat hij daarna meer plezier had, betere liedjes schreef en een beter mens werd.

Door dit openhartige gesprek ziet Brantley in dat hij in een doodlopende straat is beland. Hij besluit het tij te keren en blijft nog een week in de kliniek. Daarna gaat hij touren met Eric Church en merkt hij dat het verhaal van Keith klopt.

Sindien is Brantley ‘Stone Cold Sober’ en in het interview geeft hij daarvoor alle credits aan Keith Urban.

If it weren’t for him, I don’t know if I’d be sober or be in this business anymore. I’d probably be dead.

The Devil Don’t Sleep

Brantley Gilbert - The Devil Don't Sleep

Vrijdag is het dus tijd voor nummer 4, “The Devil Don’t Sleep“. Naast de eerste single “The Weekend” en het titelnummer, bevat het album nog veertien andere tracks. Brantley schreef (mee aan) alle nummers.

  1. Rockin’ Chairs
  2. The Ones That Like Me
  3. The Weekend
  4. You Could Be That Girl
  5. Smokin’ Gun
  6. Bro Code
  7. It’s About The Get Dirty
  8. Tried To Tell Ya
  9. In My Head
  10. Way Back
  11. Baby Be Crazy
  12. Outlaw In Me
  13. Bullet In A Bonfire
  14. The Devil Don’t Sleep
  15. We’re Gonna Ride Again
  16. Three Feet Of Water

Eens kijken of dit langverwachte album als ‘een duveltje uit een doosje’ de hitlijsten opschiet… Zodra de Spotifylink en/of andere diensten beschikbaar komt, plaatsen we deze hieronder.

Spotify Apple Music


Caught exception: The runningTotalsFile file existed but array came back empty