Chris Jagger & The Rocking Kronies in Q-Factory

29 september 2017 | Blog, Concerten, Concertrecensie | 0 Reacties

De senioren hebben de toekomst! Gisterenavond waren we weer te gast bij Q-Factory Amsterdam, één van de leukste concertlocaties van Nederland. En daar deden we deze bijzondere ontdekking. Op het menu stond een mooie mix van blues, folk, cajun en country, geserveerd door Chris Jagger. Het werd al snel duidelijk dat ‘the oldies’ nog altijd een verdienstelijk stukje muziek maken, ook live. Een echte inspiratie voor de jeugd.

Spelen met het hart

Muzikant ben je, dat ‘word’ je niet even. En Chris Jagger en The Rocking Kronies zíjn muzikanten. Moeiteloos schotelen ze het publiek afwisselend bluesrock, country en andere muziekstijlen voor. Zelfs een mooie uitvoering van “Little Wing” van good old Jimi Hendrix komt voorbij.

The Rocking Kronies zorgen voor een oerdegelijke basis waarop Chris ‘the lead’ kan nemen. Kit Morgan (gitaar), Elliet Mackrell (viool), David Hatfield (bas) en Steve Laffy (drums) zijn stuk voor stuk veteranen en maken muziek met het hart. En dat geldt ook voor Chris.

Storyteller

Chris is een echte storyteller. In zijn muziek, of liever de songteksten, verhaalt hij vaak over de dingen die hij meemaakt en de issues die hem bezighouden. De combinatie van zijn 69 levensjaren en zijn leven in de muziekindustrie staan garant voor enkele mooie muzikale anekdotes.

Eén van deze anekdotes gaat over zijn pogingen om in de jaren ’80 in Nashville voet aan de grond te krijgen. Hij heeft met diverse platenlabels contact en denk bij één ervan ‘beet te hebben’. Maar elke keer dat hij contact zoekt met zijn contactpersoon, krijgt hij hetzelfde bericht: “He’s In A Meeting”. Een lied is geboren.

Hippe senioren

Als je Chris en zijn Kronies op het podium bezig ziet, vergeet je hun respectabele leeftijden. Er wordt dan weliswaar een korte pauze ingelast zodat publiek en band wat kunnen afkoelen en albums kunnen kopen en (laten) signeren, maar daarna gaat het snel en zo mogelijk nog energieker verder.

Een oude monitor/speaker die op het podium staat, en nog van The Beatles geweest kan zijn, dreigt op een gegeven moment om te vallen door de sprongen van Chris. Een mooi voorbeeld van de energie op het podium.

Chris is geboren in 1947 en groeide op in de jaren ’60. Geen wonder dus dat ook Chris de nodige protestliederen schreef. Samen met Britse media ging hij undercover in Tibet waar hij van dichtbij de onderdrukking van het Tibetaanse volk door de Chinezen zag. Ervaringen die hij nooit zal vergeten en prachtig verwoordt in het mooie lied “Lhasa Town”.

Een luchtiger protest is zijn aanklacht tegen de ‘metrificering’ van Engeland. “Stand Up For The Foot” is zijn aanklacht tegen de invoering van het metrische stelsel en het verdwijnen van de foot, inch, mile en pound.

Een klein steentje

Chris werkte mee aan enkele succesvolle albums van andere artiesten, waaronder “Dirty Works” en “Steel Wheels” van het project van zijn broer. Maar ook David Gilmour, Bob Dylan en Eric Clapton hebben in het verleden een beroep op hem gedaan. Ondanks de grote bijdrage aan de muziek voelt Chris zich vermoedelijk nog altijd een ‘klein steentje’.

Diverse malen krijgen we ‘kwinkslagen’ naar het overweldigende succes van zijn broer Mick en de Rolling Stones. Niet uit jaloezie. Het is duidelijk dat hij de randverschijnselen van dat succes verafschuwt. Juist dus als grap en grol.

I don’t have roadies that tune my guitar, hand me a beer or a towel and do whatever I ask them to do

Door zijn bekendere broer ligt er iedere keer en overal een vergelijking met hem en ‘The Stones’ op de loer. Wanneer we daaraan mee (moeten) doen, kunnen we stellen dat Chris niet zozeer het ‘kleinere steentje’ is. Maar na vanavond bestempelen we hem, ondanks zijn leeftijd, liever als groeibriljantje. Het was een topavond!

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *